Zondagavond 24 oktober werd Zaza gebeld en hij kwam meteen naar Asatiani. Daar werd ik gebeld door Carla van Eurocross in Asatiani psychiatrisch Ziekenhuis in Saburtalo, Tbilisi, Georgie.
"Marcel, maandag 25 oktober vliegen Brenger en Meester naar Tbilisi. Zij halen je op uit Asatiani en woensdag 27 oktober om 04.00 uur vlieg je naar Munchen met Lufthansa en dan door naar Amsterdam waar je om 08.05 uur aankomt."
Eindelijk, na twee weken wachten - waarom zo lang, Eurocross, zo een pretje was het niet in Asatiani - ik zou naar huis gaan.... richting Nederland.
Al dagen zong ik op de gang en bij alle medepatienten:
"Amsterdam ...
ik kom er an ...
maar het duurt nog even ....
Amsterdam...
ik ben onderweg...
maar het duurt nog even ....
Ondertussen ging het Asatiani schrikbewind gewoon door.
Verplichte inname van 1/4 Azaleptin 's morgens en 's middags en een halve Azaleptin om 10 uur 's avonds - acht uur nederlandse tijd !!!!!! ---- om vervolgens zes tot acht uur te slapen.
Ook nog wat depakine erbij en de enige pil die ik lekker en nodig vond was de Vitaminekogel van zeker 6 mm in doorsnede.
Depakine nam ik nog wel in, maar alle Azaleptin smokkelde ik zoveel mogelijk in mijn jas of broek naar buiten en die gingen linea rectahet raam uit.
Aan mijn lijf geen farmaceutische polonaise.
Een rechtszitting op vrijdagavond leidde niet tot de vrijheid waar ik zo naar verlangde. nee, de rechter vond dat ik gewoon in Asatiani moest blijven.
Waar ik al bijna drie weken zat.
Zonder de mogelijkheid om naar de Nederlandse Ambassade te bellen.
Zonder de mogelijkheid om elke dag even naar het internetcafe te gaan met begeleiding.
Bijna de gehele tijd was ik verstoken van communicatie met het thuyisfront. mijn zoon, mijn vrienden, mijn familie, alles was op slot gezet.
Op 7 oktober kwam ik Asatiani binnen. Ben er eenmaal uit geweest voor een bezoek aan een fotograaf voor fotos voor mijn tijdelijke nooddocument. En eenmaal voor internetcafe bezoek. Eenmaal langer weggebleven en de bus genomen naar rustaveli, want Zaza had geen stuiver - tetri - meer en we gingen naar Tornike, homeopatisch Arts, die Sandra in contact had gebracht met de Nederlandse Homeopaten zonder Grenzen.
Bij Tornike kon ik gratis internetten en hij gaf me ook een homeopatisch mengmiddel om mijn wond op mijn wang te genezen.
Wandelend liep ik met Zaza over Rustaveli, genietend van de schoonheid en rust en diversiteit. We liepen tot aan de bushaltes bij de hangar bar.
Geen bus stopte er naar Varketili. een plastic flessenverzamelaar nog even geholpen met de zakken dicht te maken.
We besloten omhoog te wandelen naar Avlabari Metro. Prachtig, de heuvel op met mooi uitzicht over de binnenstad.
Bij Avlabari Metro werd ik herkend door een politieman. Uiteindelijk leidde dit tot repatriering naar Asatiani, maar ik was toch ruim 7 uur buiten geweest en had genoten van de vrijheid.
Met wat geweld nam Teimur me weer mee naar binnen. Al eerder had hoofdverpleegster Inga gebeld dat er een hoop lekker eten op me stond te wachten en andere smoesjes.
Dat was de laatste keer dat ik vrij was in Tbilisi.
Ik zong zo vaak op de gang:
Tavisupleba, Tavisupleba, me minda hollanduri Tavisupleba...
Tavisupleba, tavisupleba, me minda hollanduri tavesupleba ...
Vrijheid, Vrijheid, ik wil de Hollandse vrijheid, vrijheid....
En die heb ik nu, hier op Olvendijk.
Besloten een nieuwe blog bij te houden vanaf de tijd dat ik Asatiani mocht verlaten, althans, dat dacht ik. Want de dag van het vertrek was .....
een D A G vol V E R A S S I N G E N!
Ik zong die dag als laatste ...
Deportatia, deportatia, la lala deportatia.
Deportatia, deportatia, la la la deportatia.
Wordt vervolgd..
Hotel Olvendijk sluit zijn woonkamer waar ik dit allemaal mag typen
